صداکن مرا

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی ست

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

وتنهایی من شبیخون حجم تورا پیش بینی نمیکرد

و خاصیت عشق اینست...

تقدیم به عزیز دلم

 

من به خوشبختی خود می نگرم

و اینکه نفس عشق چه حالی دارد....